Geloof in de gevangenis: een getuigenis

Als gevangenisaalmoezenier kom ik al vijftien jaar achter de muren van de gevangenis. Wat ik daar heb geleerd over geloof, hoop en menselijkheid overtreft alles wat ik in het seminarie heb geleerd. In de gevangenis ontmoet je mensen in hun meest kwetsbare staat — en juist daar bloeit soms het meest oprechte geloof. Ik herinner mij een jonge man, veroordeeld voor een zwaar misdrijf, die mij vroeg: "Kan God mij nog vergeven?" Die vraag, gesteld met tranen in de ogen, raakte mij dieper dan welk theologisch debat ook. "Ja," zei ik. "God vergeeft altijd. Zijn barmhartigheid is groter dan welke zonde ook."

In de gevangenis heb ik gelovigen ontmoet wier geloof mij beschaamd maakt. Mensen die elke dag bidden ondanks hun omstandigheden, die hoop bewaren ondanks een lang strafblad, die groeien in naastenliefde ondanks de hardheid van het gevangenisleven. Deze ervaringen hebben mijn eigen geloof verdiept. Zij herinneren mij eraan dat Gods genade geen grenzen kent — geen muren, geen tralies, geen veroordeling. Overal waar een menselijk hart zich opent voor God, daar is Hij aanwezig.