Hoe het gebed mij genas

Drie jaar geleden werd bij mij een burn-out vastgesteld. Ik kon niet meer werken, niet meer slapen, nauwelijks nog functioneren. De wereld om mij heen leek grijs en zinloos. Medicatie hielp een beetje, therapie ook. Maar de echte ommekeer kwam van een onverwachte kant. Een vriendin nam mij mee naar een stille kapel. "Je hoeft niets te doen," zei ze. "Gewoon zitten." En dat deed ik. Dag na dag zat ik daar, in de stilte, bij het flakkerende licht van de kaarsen. En langzaam, heel langzaam, begon er iets te veranderen.

Het gebed genas niet mijn burn-out — dat was een proces van maanden therapie en rust. Maar het gebed genas iets anders: het gaf mij mijn innerlijke vrede terug. In de stilte ontdekte ik dat ik niet hoefde te presteren om waardevol te zijn. Dat ik geliefd was, precies zoals ik was. Vandaag bid ik elke dag. Niet omdat het moet, maar omdat het mij voedt. Het gebed is voor mij geworden als water voor een dorstige: onmisbaar, verkwikkend, levengevend. Ik wil iedereen die worstelt aanmoedigen: zoek de stilte op. God wacht op je daar.