Pelgrimstocht naar Santiago: een bekering

Ik begon de Camino de Santiago als een sportieve uitdaging. 800 kilometer lopen door Spanje — dat leek mij een mooie prestatie. God of geloof had er voor mij niets mee te maken. Ik was een sportman, geen pelgrim. Of zo dacht ik. De eerste dagen liep ik hard, wilde kilometers maken, wilde presteren. Maar ergens in de eindeloze vlaktes van de Meseta begon er iets te verschuiven. Het tempo vertraagde, de stilte werd luider, en de vragen kwamen. Vragen die ik al jaren had weggestopt.

Op de Camino ontmoette ik mensen uit alle hoeken van de wereld, elk met hun eigen verhaal, hun eigen zoektocht. We deelden maaltijden, verhalen en stiltes. En langzaam begon ik te begrijpen dat deze tocht meer was dan een wandeling — het was een innerlijke reis. In de kathedraal van Santiago, na 33 dagen lopen, brak ik. Niet van vermoeidheid, maar van ontroering. Ik voelde een Aanwezigheid die ik niet kon ontkennen. Sindsdien noem ik mezelf geen sportman meer, maar een pelgrim. Een pelgrim die God heeft gevonden — of beter gezegd: door God gevonden is.